.......................................................

شبهای انتظار زیادی بی تو در امتداد رؤیا، رهگذر کوچه های بن بست بودم تا ستاره ی دنباله دار خود را در جوار ماه تابان؛ با اندیشه ی خیال ملاقات باوفاترین دوست سفر کرده ام بیابم؛ اما سایه خیالی آخرین ستاره ام که شب رؤیای خیس مرا مستانه رقم می زد، باز شبانه وعده ی گذر دوست با در دست داشتن رز زرد و گل ارکیده را به من داد هر چند که رز زرد بی تو به نیلوفر مردابی می ماند که چشم انتظار خورشید شب است! و همان شب بود که به خود گفتم چرا فردا؟ و از آن شب بود که دلبسته تو شدم و این سرآغازی بود برای با تو ماندن و برای تو سرودن. تقدیم به دنیای خوبی ها و مهربانی ها